Panele fotowoltaiczne ratunkiem przed cieplarnianym szleństwem.

https://niebocentryzm.blogspot.com/2020/04/panele-fotowoltaiczne-ratunkiem-przed.html

5.04.2020

       

                         Spis treści.

              1. Wstęp.

              2. Efekt cieplarniany.

              3. Ustalenie głównego winnego efektu  cieplar-

                   nianego.

              4. Panele fotowoltaiczne.                

              5. Akumulatory energii.

              6. Rewolucyjna metoda  ratująca ludzkość

                  przed  katastrofą klimatyczną.

              7. Globalny projekt złagodzenia klimatu.

              8. Eksperyment potwierdzający nowe  moż-

                  liwości paneli fotowoltaicznych.

              9. Wnioski.

                            1. Wstęp.

     Jest późny wieczór Niedzieli Palmowej. Siedzę pogrążony w rozmyślaniu nad zawiłościami tego świata.

Wielkim smutkiem napawa mnie fakt, że już kolejną niedzielę nie można pójść do kościoła, tym bardziej, że rozpoczął się Wielki Tydzień.

Niespodziewanie pojawiła się myśl o panelach fotowol-taicznych, które można by wykorzystać do uratowania świata przed głupotą tych, którzy za wszelką cenę dążą do zredukowania populacji ludzi na tym łez padole.

Ten  korona wirus nie jest przecież skutkiem zjedzenia Batmana przez jakiegoś anonimowego Chińczyka w mieście Wuhan, gdzie przypadkiem, rzecz jasna, znajduje się najnowocześniejsze na świecie tajne, wojskowe laboratorium do produkcji broni bakteriologicznej.

Wszystkie te ograniczenia, które są wprowadzane dla naszego dobra, są skutkiem paranoicznego lęku, który w 1798 roku zaszczepił wielkim tego świata angielski uczony Thomas Malthus.

Doszedł on do mistycznego wręcz przeświadczenia, iż świat może wyżywić jedynie siedemset milionów ludzi.

Dla nieprzekraczania tej magicznej liczby proponował wojny, sztucznie wywoływane głody, choroby, i.t.d.

Obecny świat przekroczył tą dopuszczalną ilość ponad dziesięć razy i istnieje jeszcze wielki potencjał do dalszego postępu w tej materii.

Nie mniej ta opętańcza myśl głęboko zakorzeniła się w świadomości ludzi powiązanych z mocami ciemności.

Ich niewyobrażalna chciwość i nienawiść do Boga popycha ich do najpodlejszych działań.

Żadne ich publiczne i ukryte działanie nie wypływa z altru-istycznych pobudek, lecz posiada charakter destrukcyjny.

                    2. Efekt cieplarniany.

     Od wielu dziesięcioleci uczeni i publicyści kreują efekt cieplarniany na największe zagrożenie dla ludzkosci. Dramatycznie wyolbrzymiają zagrożenia wynikające z tego zjawiska. Bez jakichkolwiek merytorycznych przesłanek, całą winą obarczają za jego powstanie  nadmierne spalanie kopalin.

Posiadam jeszcze w miarę sprawną pamięć, to zawsze mogę przywołać jako argument na ich bezmyślność i zakłamanie, wydarzenia z początku lat siedemdziesiątych ubiegłego wieku. To wówczas pojawiły się te tendencje, które bezkrytycznie są powielane aż do dzisiaj.

Najwybitniejsi przedstawiciele wielu nauk dowodzili, iż w 1975 roku temperatura na świecie wzrośnie do tak wysokiego poziomu, że kataklizmy będące skutkiem jej wzrostu zniszczą cywilizację.

Nastąpił ten apokaliptyczny moment , lecz nikt nie spostrzegł żadnego nowego zagrożenia w swoim otoczeniu. Przewidywania uczonych w piśmie  okazały się  bezsen-sowne.

Jednak ludzie ci zawsze znajdą naukowe wyjście z każdej swojej porażki.

Po wnikliwych i skomplikowanych obliczeniach z wielką radością oznajmili, iż temperatura powietrza nie wzrosła do zakładanych wielkości, ponieważ związki siarki zawarte w paliwach zwiększyły przenikalność ciepła do wyższych warstw atmosfery ziemskiej.

Jaka nauka takie wyjaśnienie.

W przyszłości nigdy więcej nie natrafiłem na uczonego, który powoływałby się na tą interpretację.

Nic nie stoi na przeszkodzie, żeby spalać paliwa o jak największej zawartości siarki, a nawet okadzać Ziemię jej oparami w celu zażegnania globalnej katastrofy.

     Współcześni hipokryci posunęli się o krok dalej w gnębieniu bezmyślnej ludzkości, ponieważ przekonali cywilizowane społeczeństwa do opodatkowania się na rzecz obniżenia stężenia dwutlenku węgla w atmosferze; bony klimatyczne, podatek od śladu węglowego w produktach, ograniczenie hodowli zwierząt.

     Ponieważ to jednak człowiek jest sprawcą największej emisji dwutlenku emisji do atmosfery to aby radykalnie ograniczyć jego emisję, należy  gwałtownie zredukować populację ludzi na Ziemi.

Nie zamierzają jednak zaczynać od siebie, lecz mają na myśli tych najbiedniejszych i najbardziej skrzywdzonych przez los.

     3. Ustalenie głównego winnego efektu  cieplarnia-

                                   nego.

     Proponuję tym wszystkim, którzy całą winą za wzrost średniej temperatury na Ziemi obarczają działalność człowieka,  przeprowadzić proste rozważanie.

W pierwszym przypadku zakładamy, iż do Ziemi przestają docierać promienie ze Słońca.

Co zaobserwujemy wówczas?

Lekkie ochłodzenie na jej powierzchni? Nic takiego. Po upływie dwóch dób temperatura na całej kuli spadnie do minus 50⁰  Celsjusza.  Każdego kolejnego dnia będzie jeszcze tragiczniej.

Zjawisko to określa się jako zimę atomową.

W drugim przypadku wygaszamy wszystkie źródła energi cieplnej stworzone przez człowieka.

Jestem przekonany, że po roku nie dostrzeżemy  najmniejszej zmiany w temperaturze na jej powierzchni.

Co najwyżej, powietrze stanie się bardziej przejrzyste.

                      4. Panele fotowoltaiczne.

     W pewnym momencie  firmy komercyjne wprowadziły do produkcji panele fotowoltaiczne. Uważam to działanie za jedno z ciekawszych w historii cywilizacji.

Sprawność ich nie jest jeszcze zbyt wysoka, ponieważ wynosi maksymalnie 20 %.

Jeśliby politykom naprawdę zależało na walce z ociepleniem planety, to uruchomiliby ogromne środki finansowe dla znacznego podniesienia ich wydajności.

Powszechnie znana jest zasada, iż postęp w dowolnej dziedzinie zależy głównie od poniesionych nakładów finansowych. 

W tym przypadku sprawę pozostawiono samej sobie.

     Nie będę zajmował się skutecznymi metodami pozwalającymi na  gwałtowne przyspieszenie tych badań.

Zaproponuję jedynie minimalną sprawność paneli, która pozwoli na ogromne przeobrażenia cywilizacyjne na Ziemi.

Powinna ona przekroczyć  77 %.

                      5. Akumulatory energii.

     Kolejnym problemem, który jest niedostatecznie zaawansowany pod względem technicznym i techno-logicznym są akumulatory energii elektrycznej.

Ich pojemność energetyczna, a szczególnie stosunek zgromadzonej energii do ich masy jest żałosny.

Również na ten cel powinny zostać przeznaczone ogromne środki finansowe dla przyspieszenia ich rozwoju.

     Wymyślenie metody na skuteczne gromadzenie wielkich ilości energii elektrycznej będzie skutkowało znaczącym spadkiem ilości dwutlenku węgla w atmosferze.

     Wielcy tego świat  nigdy nie posiadają wątpliwości przed  przeznaczeniem gigantycznych kwot na wytwa-rzanie i unowocześnianie arsenałów militarnych.

W tej materii są jednak bardzo oględni.

     6. Rewolucyjna metoda ratująca ludzkość przed

         katastrofą klimatyczną.

          Przedstawione powyżej argumenty mogą jedynie ograniczyć emisję gazów cieplarnianych. Nie są niczym nowym w ogólnoświatowych polemikach.

     Zaprezentuję teraz znacznie ciekawszy pomysł na uśmierzenie obaw i lęków związanych z mitem o przeludnieniu na planecie.

Nie jest żadną tajemnicą, iż wielkie połacie planety są wyłączone z działalności człowieka. Zjawisko to jest spowodowane brakiem opadów deszczu na tych obszarach.  Nie wynika to z braku wody na naszej planecie, lecz spowodowane jest nierównomiernym jej występo-waniem. Deszcze spadają regularnie  na ograniczonym obszarze planety.

     Istnieje metoda, aby ożywić tereny pustynne i stepowe, ubogie w wodę. Należy na tych obszarach posadzić lasy. Jest jednak ona pracochłonna , a efekty pojawiają się po wielu latach. Po za tym nie stać ubogich społeczeństew wegetujących na tych terenach, na poniesienie takich nakładów.

     Proponuję w tym celu projekt, który jest godny najwię-kszych uczonych na naszej planecie.

Jednak warunkiem koniecznym do jego zaistnienia jest wytworzenie paneli fotowoltaicznych o minimalnej sprawności 77 %.

Nie należy oczywiście traktować tej wartości jako nieprzekraczalnej.

     Wyobraźmy sobie potężne farmy energetyczne zbudo- wane z podobnych paneli.

https://teologiawnauce.blogspot.com/2020/04/panele-fotowoltaiczne-ratunkiem-przed.html Usytuujmy je na terenach pustynnych, takich jak Sahara w Afryce.

Ponieważ obszary te znajdują się w pobliżu równika, to ilość energii elektrycznej jaką możemy pozyskać jest bardzo duża. Jest to oczywiste i logiczne.

     Podczas korzystania z paneli o dużej sprawności energetycznej pojawia się jeszcze inne zjawisko, którego się nie rozważa.

Panele usytuowane w obszarach okołorównikowych są prawie położone na ziemi.  Promienie słoneczne, która docierają do ich powierzchni przekazują im swoją energię.

W przypadku kiedy sprawność tych paneli jest bardzo wysoka, wówczas prawie cała energia słoneczna zamienia się w energię elektryczną.                                                    W efekcie cała ich powierzchnia, a szczególnie grunt pod nimi się nie nagrzewa.

Ziemia, nie przyjmuje wówczas dodatkowej energii, czyli jej temperatura nie wzrasta, a nawet drastycznie się obniża.

Kiedy zjawisko to dotyczy jednego panelu, to nie ma żadnego znaczenia. Wyobraźmy sobie jednak setki tysięcy takich płyt skupionych na wielkiej powierzchni.

Powstanie wówczas znaczny obszar dużego wychłodzenia. Stanie się on zaczątkiem skraplania mizernych ilości pary wodnej unoszącej się nad nim.

Pojawią się wówczas niewielkie opady deszczu, które zaczną się stopniowo rozwijać w coraz obfitsze.

Kiedy liczba takich farm energetycznych przekroczy pewien punkt krytyczny, to może się okazać po niedługim czasie, iż zacznie się powstawać cyrkulacja wilgotnego powietrza morskiego  w stronę Sahary.

Tereny te mogą powrócić do stanu sprzed  kilku tysięcy lat, kiedy kwitło tam bujne życie biologiczne.

Podobnych miejsc na świecie jest wiele.

     Dla widocznego obniżenia temperatury na planecie konieczne jest wykorzystywanie energii elektrycznej pozyskanej  z paneli fotowoltaicznych do napędu urządzeń mechanicznych; samochodów, samolotów itp.

Przeznaczenie jej do ogrzewania lub chłodnictwa w niczym nie wpłynie na zmniejszenie średniej temperatury na globie.

       7. Globalny projekt złagodzenia klimatu.

     Nasza egzystencja na planecie Ziemia jest bardzo trudna i pełna cierpień. Przyczyną tego stanu nie są jedynie uwarunkowania intelektualne i duchowe człowieka.

W poważnym stopniu przyczynia się do tego punktowe

oświetlanie jej powierzchni przez Słońce, oraz jej kulisty kształt.  Efektem takiego układu są bardzo duże różnice w ilości energii słonecznej docierającej do jej powierzchni.

Powstają wówczas obszary o ekstremalnych temperaturach dodatnich i ujemnych. Potężne obszary ziemi są wyrugowane z intensywnej gospodarki rolnej.

     Stan taki jednak nie istniał od początku jej stworzenia.

W „Księdze rodzaju’’ , na samym początku natrafimy na pewne sugestie z tym związane. 

W ostatnim rozdziale Apokalipsy św. Jana jest wyraźne stwierdzenie, iż w Nowym Świecie Słońca i Księżyca już nie będzie.

Nie będę w tym opracowaniu szerzej rozwijał tego zagadnienia, ponieważ już w innym  odnosiłem się do niego.

   Kiedy Pan Bóg stworzył Adama i Ewę, to nakazał im się rozmnażać i czynić sobie ziemię poddaną.

Przypuszczalnie  jednym z  tych wymogów było przywrócenie stanu w jej oświetlaniu istniejącego pomiędzy

pierwszym a czwartym dniem  stwarzania.

Niestety Adam i Ewa nie potraktowali poważnie nauki Stwórcy, dlatego borykamy się do dzisiaj z wielkimi i nigdy nie rozwiązanymi problemami.

   Wyprodukowanie paneli słonecznych o prawie stuprocentowej sprawności pozwoliłoby zdecydowanie odmienić istniejący stan rzeczy.

Program taki wymagałby jednak wspólnego działania całej ludzkości, co obecnie jest  wielce nieprawdopodobne.        Pamiętajmy jednak, że krople wody drążą skały.

     Idea pomysłu jest niezmiernie prosta. Wystarczy doprowadzić do równomiernego rozkładu energii słonecznej docierającej do powierzchni Ziemi.

Nie uczynimy tego rzecz jasna przez wykorzystanie starego pomysłu futurystycznego polegającego na umieszczeniu na orbitach planety ogromnych luster i oświetlanie nimi zimnych miejsc na naszej planecie.

Idea ta jest w dzisiejszych realiach nieaktualna nie tylko z powodu gigantycznych kosztów przedsięwzięcia.

Nakierowanie ogromnych ilości dodatkowej energii ku jej powierzchni skutkowałoby gwałtownym wzrostem jej średniej temperatury.

Fantaści  minionych czasów, w najśmielszych wyobra-żeniach nie przewidywali, iż Ziemię będzie trzeba schładzać, a nie podgrzewać.

     Ogromne obszary okołobiegunowe są co najwyżej wykorzystywane w hodowli zwierząt. Gospodarka taka zapewnia skromne przeżycie bytującym tam plemionom.  Wydobywanie kopalin daje zatrudnienie niewielkej grupie ludzi.

Ogromne wahania temperatur pomiędzy porą letnią a zimową są szokujące dla organizmu człowieka.

Ten stan rzeczy można by zmienić przekierowując potężne ilości ciepła z obszarów okołorównikowych w te właśnie miejsca.

Wiem, iż prowadzono badania nad wegetacją roślin na takich terenach. Gwałtownie je zakończono po upadku jednego z wielkich dyktatorów.

     W odróżnieniu do wcześniejszego pomysłu, całą energię elektryczną powinniśmy zamieniać w ciepło służące do podniesienia średniej temperatury na tych obszarach kuli ziemskiej.

Takie podejście nie będzie skutkowało wzrostem średniej temperatury na globie.

Kiedy powstanie tam  strefa umiarkowana to ogromne

rzesze ludzi z radością tam się przeprowadzą.

     Nie jest to jednak pomysł aż tak prosty, iż nie będzie wymagał ogromnego wysiłku intelektualnego.

Należy precyzyjnie przewidzieć skutki globalne takiego działania i opracować metodykę całego procesu, tak iżby nie doprowadzić do zaburzenia procesów przyrodniczych i klimatycznych w całym systemie.

Nikt obecnie nie byłby w stanie przekierować tak ogromnych ilości energii z innych kontynentów.

Kolejnym problemem jest rozproszenie tej energii na tak wielkich obszarach.

     Z drugiej strony wiem, że ludzie kochają potężne wyzwania.

Nie zapominajmy również, iż Pan Bóg chętnie wesprze takie działania  Swoją Mocą.

      8. Eksperyment potwierdzający nowe możliwości

                      paneli fotowoltaicznych.

     Zanim rozpocznie się jakieś przedsięwzięcie na ogromną skalę należy wcześniej uzyskać potwierdzenia przyjętych założeń.

Dlatego zaprezentuję  prosty eksperyment pozwalający uzyskać przewidywalne efekty.

     Nie posiadamy jeszcze paneli fotowoltaicznych o znacznej sprawności, to jesteśmy zmuszeni posłużyć się tym  o sprawności około 20%.

Otoczmy szczelnie jego pasywną stronę oraz boki warstwą styropianu o grubości nawet 15 centymetrów.

Wolna od izolacji pozostanie strona robocza.

Pozostawmy pomiędzy panelem a styropianem  kilku-centymetrową pustkę, w której zostanie umieszczony czuły termometr.

Obwód elektryczny panelu połączmy z odbiornikiem energii, np. rezystorem o odpowiedniej oporności.

Skierujmy panel w kierunku Słońca, tak żeby jego powierzchnia była prostopadła do jego promieni.

                              Pierwszy pomiar.

     Odłączmy panel od odbiornika energii i obserwujmy wskazania termometru umieszczonego w pustej przestrzeni pomiędzy powierzchnią bierną panelu a warstwą styropianu.

Kiedy wskazania termometru już się ustabilizują, to zapisujemy tą temperaturę i przechodzimy do następnego  pomiaru.

                             Drugi pomiar .

     Włączamy  obwód elektryczny panelu i rezystora.

Prąd elektryczny powstały w panelu fotowoltaicznym zostanie zamieniony w ciepło, czyli układ wykonał określoną pracę. Praca ta jest równa tej energii, która powstała w panelu i została z niego wyprowadzona.

W efekcie pomiędzy panelem a płytą styropianową powinno jej o tą wartość ubyć.

Obserwujemy wskazania termometru do momentu ich ustabilizowania.

Odczytujemy temperaturę  i porównujemy ją z tą, którą uzyskaliśmy w pierwszym pomiarze.

     Przy tej metodyce pomiaru zakładam, iż oba pomiary nie będą trwały długo, dlatego nachylenie promieni słonecznych nie zmieni się aż tak, żeby znacząco wpłynąć na wynik doświadczenia.

     W sytuacji, kiedy doświadczenie znacznie by się przedłużało, można rozpocząć pierwszy pomiar o wyliczony czas, przed ustawieniem się Słońca w zenicie.

Zapisujemy czas zakończenia pomiaru. Powinien on zakończyć się w chwili ustawienia się Słońca w zenicie, lub przed tym momentem.

Następny pomiar rozpoczynamy  w  momencie ustawienia się Słońca w zenicie, lub tyle samo czasu po nim, ile czasu zakończył się przed zenitem.

                 Analiza wyników pomiaru.

     Analiza przebiegu doświadczenia jest niezwykle prosta.

     1. W przypadku kiedy wartości oby wskazań są identyczne, to moje założenia są błędne.

     2. Kiedy wartość temperatury pierwszego pomiaru okaże się wyższa od tej z drugiego pomiaru, to koncepcja jest poprawna.

                            9. Wnioski.

  1. Na świecie brakuje obecnie sensownych idei, które wyznaczyłyby kolejne etapy jego rozwoju. Ograniczenie populacji ludzi lub przeniesienie ich sporej części na Marsa są zbrodnicze i niemożliwe do urzeczywistnienia.

2. Pomysł, który zaproponowałem, umożliwia po raz pierwszy  uzyskanie możliwości wpływania na ekosystem planety. Pozwala uzyskać równocześnie ograniczenie poziomu zanieczyszczeń atmosfery, jak również wpływać na powiększanie areału ziemi uprawnej.

Pamiętajmy, że obecnie obszar ten nie powiększa się, lecz systematycznie się kurczy.

3. Pojawi się możliwość zasiedlenia potężnych połaci planety po złagodzeniu klimatu na tych obszarach.

4. Jestem świadomy, że czas ten musi się jeszcze odwlec, lecz piękna idea jest największym impulsem w działaniu człowieka.

5. Przy pozytywnym potraktowaniu tej możliwości, ludzkości jeszcze przez wiele stuleci nie zagrozi głód 

i przeludnienie planety.

Ile to jeszcze wspaniałych ludzi może się na niej urodzić.

    

Mechanizm powstawania siły odśrodkowej.

https://niebocentryzm.blogspot.com/2020/02/mechanizm-powstawania-siy-odsrodkowej_16.html

   16.02.2020                                                                  N

                                                              

                                                

             

            

                        Spis treści.

            1. Wstęp.

            2. Krótki zarys historyczny.

            3. Teza.

            4. Wyprowadzenie wzoru na siłę odśrodkową 

                w ujęciu kinematycznym.

            5. Wyprowadzenie wzoru na siłę odśrodkową

               w ujęciu dynamicznym.

            6. Wnioski.

                         1. Wstęp.

     Celem tego opracowania jest wyjaśnienie mechaniz-mu powstawania siły odśrodkowej.

Siła odśrodkowa powstaje podczas poruszania się ciała wzdłuż linii krzywej; okrąg, elipsa,   i.t.p.

Pojawia się wówczas przyśpieszenie odśrodkowe, które nadaje masie określoną wartość siły.

Ogrywa ona ogromną rolę przy opisywaniu i wyliczaniu orbit planet, pojazdów kosmicznych, obliczeniach wytrzymałościowych i ruchu pojazdów mechanicznych.

Wzór na obliczanie tego przyspieszenia został wypro-wadzony dosyć dawno.

Metodyka wyprowadzania tej zależności nie wyjaśnia jednak mechanizmu powstawania samego zjawiska.

Mam nadzieję, iż wypełnię tą poważną lukę w rozwikłaniu tego pojęcia.

Kwestia to wywołała wiele gorących sporów, od czasów Isaaka Newtona, aż do Alberta Einsteina.

              2. Krótki zarys historyczny.

     Issac  Newton w 1687    roku opublikował Teorię Grawitacji, w której sformułował prawa ruchu oraz przedstawił wzór na siłę z jaką przyciągają się ciała.

Zaproponował również ideę absolutnego czasu i przestrzeni.

Dla wykazania absolutności przestrzeni wykonał ekspe-ryment z wiadrem napełnionym wodą.

Zawiesił je na skręconej linie i puścił swobodnie.

W pierwszych chwilach w stosunku do obserwatora obraca się  tylko wiadro. Powierzchnia wody pozostaje nieruchoma i płaska. Po pewnym czasie swój ruch rozpoczyna woda, przyjmując charakterystyczny kształt wiru. Ciecz w stosunku do wiadra osiąga stan spoczynku, ale względem obserwatora jest w ruchu.

Po zatrzymaniu się wiadra powierzchnia wody tylko przez chwilę jest wklęsła względem wiadra i obserwatora.

Z punktu widzenia wiadra wklęsłość wody jest rotacją, jak również stanem spoczynku.

Dla Newtona obserwującego doświadczenie z oddali, stanowiło to zawsze stan rotacji.

Właśnie to proste doświadczenie było dla niego inspiracją do wysnucia wniosku, iż absolutna przestrzeń jest przestrzenią nieruchomego obserwatora nie związanego z zachodzącym zjawiskiem. 

 Przyjął zasadę, iż układy w których obowiązują prawa przez niego odkryte są układami inercjalnymi, a te w których nie są zachowywane, nie inercjalnymi.

Proponował modyfikację układów nie inercjalnych, wprowadzającą dodatkowe siły, zwane siłami pozornymi, inercjalnymi czy też siłami bezwładności.

Właśnie siła odśrodkowa jest taką siłą, ponieważ wywołuje wygięcie się powierzchni wody w wirującym wiadrze.

Nie można zaprzeczyć, iż w zasadach Newtona istnieją dwa rodzaje masy, masa grawitacyjna i bezwładna.

Masa grawitacyjna dotyczy praw związanych z grawitacją, a bezwładna praw ruchu.

Nie wynikają one jednak z praw fizyki newtonowskiej.

Wszystkie dotychczasowe pomiary potwierdziły, iż w każdym przypadku są one sobie równe.

     Wielu współczesnych Newtonowi uczonych nie akceptowało idei absolutnej przestrzeni i czasu.

Gottfried Leibniz podważał je żarliwie, ponieważ uważał, że skoro ludzie nie są w stanie doświadczyć, czyli pomierzyć Absolutu, to nie mają uzasadnienia do jego przyjęcia.

Swoje pogląd uzasadniał jednak z pozycji filozofa, a nie uczonego.

Był on jednak, niezależnie od Newtona, odkrywcą rachunku różniczkowego i całkowego.

     Austriacki fizyk i filozof, żyjący w 19 wieku, Ernest Mach, również poddał ostrej krytyce poglądy Newtona.

Odrzucił on istnienie przestrzeni absolutnej  i przekonywał, iż każdy ruch, włącznie z przyspieszeniem należy rozpatrywać względnie.                                                   Siły pozorne wynikają z przyśpieszenia względem średnie-   go rozkładu mas we Wszechświecie.

Efektem takiego poglądu jest teza, iż masa bezwładna ciała jest efektem oddziaływań z innymi masami  i zależy od rozkładu mas grawitacyjnych.

Wszechświat w jego przekonaniu jest niezmienniczy względem przekształceń jednego układu współrzędnego w inny układ przyśpieszający względem niego.

W tym rozumieniu nie wstępuje bezwzględne przyśpie-szenie wobec jakiegoś wyróżnionego układu lub układów.

 Układy inercjalne, są to takie układy, które nie przyspie- szają względem odległych gwiazd.

     Siłę odśrodkową odkształcającą lustro wody w obracają- cym się wiaderku, interpretował jako efekt jej przyciągania przez otaczającą  masę Wszechświata.

     Kolejną znaczną postacią, która podjęła się rozwikłania tego problemu był Albert Einstein, który zgadzał się

z teorią Macha.

Swoje ustalenia zawarł on w Ogólnej Teorii Względności.

Zauważył on, iż siły pozorne są lokalnie nieodróżnialne  od grawitacji.

Obserwator przebywający w rakiecie, która przyspiesza,

lub porusza się w polu grawitacyjnym nie zdoła ich odróżnić.

Takiemu zjawisku nadał nazwę zasadą równoważności.

Z tej zasady wynika wniosek, iż masa grawitacyjna jest zawsze równoważna masie bezwładnej.

Stwierdził, iż układy inercyjne są to takie, które poruszją się swobodnie w polu grawitacyjnym.

Przyjął on także, że w  przypadku kiedy na ciało działają siły w rozumieniu Newtona, to w przestrzeni porusza się ono po  linii zakrzywionej przez czasoprzestrzeń.

Grawitacja zakrzywia czasoprzestrzeń.

     W badaniach dowiedziono, iż OTW jest sprzeczna z zasadą Macha.

     Współcześni uczeni w większości przychylają się do

koncepcji, iż siła odśrodkowa wynika z budowy  materii.

     Jako podsumowanie przyjmę , iż w sprawie powstawania siły odśrodkowej, żaden z uczonych nie miał racji.

Sprawa jest bardziej prozaiczna.

  

                                3. Teza.

     Zaproponuję tezę, która w zupełnie odmienny sposób interpretuje siłę odśrodkową i dośrodkową.

     Siła odśrodkowa jest to siła, która dąży do zachowania kierunku ruchu.

Jest ona siłą bezwładności

     Przyśpieszenie odśrodkowe jest to przyśpieszenie, które dąży do zachowania kierunku ruchu.

     4. Wyprowadzenie wzoru na siłę odśrodkową w

                        ujęciu kinematycznym.   

     Do wyprowadzenia wzory wykorzystam związek wynikający z  pojawienia się składowej prędkości v_o , która

skierowana jest wzdłuż linii promienia r.

Wynikające z niej przyspieszenie a_o jest równoważne przyśpieszeniu dośrodkowemu a_d , lecz przeciwnie skierowane.

                  Rys.1

    A- punkt położenia ciała  w przypadku jego ruchu po

         okręgu

    B – punkt położenia ciała w przypadku jego ruchu po

          linii prostej

    r – promień okręgu

    s – droga pomiędzy punktami A i B

    α – kąt obrotu  ciała

    v – prędkość ciała

    v_o - rzut prędkości v na linię promienia r

    a_o – przyspieszenie odśrodkowe

    a_d – przyśpieszenie dośrodkowe

    t – czas ruchu

    m – masa ciała

    F_d – siła dośrodkowa

   

                             v₀ = v cos(90⁰ ­ - α )  

                             v₀ = v sinα

     Jeżeli   v₀ = f (α ) ,  α = f (t) to v₀= f (t ) , czyli ruch jest ruchem przyspieszonym.

                        a₀ = v₀ / t

                        tgα = v t / r

                        t = r tgα / v

    a₀ = v sinα *( v / r tgα) = v² sinα cosα / r sinα

                      a₀ = v² cosα /r

                      a_{0 α →0} = v² *1/r

                    a₀ = v² / r        [ m/s² ]

                    a₀  = a_d   

     Wzór na przyśpieszenie wyprowadzałem dla przypadku kiedy początek ruchu jest inicjowany jako linia prosta.

Pod wpływem siły, która zmienia jego kierunek powstaje przyśpieszenie odśrodkowe, sprzeciwiające się tej

zmianie. W chwili, kiedy kierunek już się zmienił, to wy

dawać by się mogło, iż przyśpieszenie to powinno zaniknąć. Nic takiego jednak nie następuje.

Dzieje się tak, ponieważ ten nowy kierunek jest również chwilowy. Gdyby w tym momencie ustąpiło działanie przyśpieszenia dośrodkowego to ciało rozpoczęłoby poruszać się z prędkością v wzdłuż  prostej stycznej do okręgu.

Ponieważ jednak przyspieszenie dośrodkowe nadal wymusza zmianę kierunku ruchu, to reakcją na to jest przyśpieszenie odśrodkowe dążące do zachowania poprzedniego kierunku działania siły.

Zjawisko to  będzie się powtarzać do chwili, kiedy zaniknie przyśpieszenie dośrodkowe.

    5. Wyprowadzenie wzoru na siłę odśrodkową w uję-

                              ciu dynamicznym.

     Do takiej metody wyprowadzania wzoru na siłę odśrodkową przyjmujemy założenie, iż dla zmiany kierunku ruchu ciała o masie m, powinniśmy wykonać pewną określoną pracę W_d.

Pracę tą wykonamy wzdłuż wektora przyśpieszenia dośrodkowego skierowanego ku środkowi koła, wzdłuż którego powinno poruszać się ciało.

Praca ta jest równa energii kinetycznej jaką posiada ciało o masie m , na które działa przyspieszenie odśrodkowe.

Oba przyspieszenia posiadają tan sam kierunek działania, lecz przeciwne zwroty.

     W_d – praca wykonana na drodze s

    E_ko – energia kinetyczna równoważna pracy W

                              W_d = E_k0        

                           W_d = F_d s

                          F_d = ma_d

                          s = 0,5a_d t²

                         W_d = ma_d * 0,5a_d t²

                         W_d = 0,5 m a_d²  t²

                         E_k = 0,5 mv²_o   

                          v_o = v sinα  

                          E_k0 = 0,5 mv² sin²α  

               0,5m a²_d t² = 0,5 mv²  sin²α    

                          a²_d  t² = v² sin²α

                        tgα = vt /r

                      t = r tgα /v

                 a²_d  ( r tgα /v )²  = v²  sin²α   

                a²_d  r² sin²α /v² cos²α   = v²  sin²α      

                a²_d  r² /v² cos²α   = v² 

                a²_d  r² = v⁴ cos²α 

               a_d r = v² cosα 

               a_d = v ² cosα /r

               a_d = a_o

                a_o = v² cosα /r

                a_{0 α →0} = v² *1/r

                a₀ = v² / r        [ m/s² ]

                      6. Wnioski.

1. Siła odśrodkowa jest siłą zachowującą istniejący kierunek ruchu ciała.                                                            2. Przyspieszenie odśrodkowe jest przyśpieszeniem zachowującym istniejący kierunek ruchu ciała.

3. Siła odśrodkowa jest siłą bezwładności materii.

4.Siła dośrodkowa jest siłą zmieniającą kierunek ruchu ciała.

5. Przyśpieszenie dośrodkowe jest przyśpieszeniem zmieniającym kierunek ruchu ciała.

6. Siła odśrodkowa i dośrodkowa posiadają takie same wartości, lecz przeciwne zwroty.

7. Przyspieszenie odśrodkowe i dośrodkowe posiadają identyczne wartości, lecz przeciwnie skierowane zwroty.

8.Jakże dziecinnie prostym zjawiskiem okazała się siła odśrodkowa. A co uczynili z niej uczeni?

Nie jest to jednak w nauce odosobniony przypadek.

9. To odkrycie powinno się stać inspiracją do zweryfikowania większości teorii naukowych tak beztrosko zaakceptowanych przez nowożytną naukę.

10.Ironizując nieco, czy siła odśrodkowa  warta jest Nobla?

https://niebocentryzm.blogspot.com/2020/02/mechanizm-powstawania-siy-odsrodkowej_16.html

Zakazane zjawiska astronomiczne w Heliocentryźmie.

https://niebocentryzm.blogspot.com/2020/02/zakazane-zjawiska-astronomiczne-w.html

4.02.2020

     

                       Spis treści.

           1.Wstęp.

          2. Dodatkowy obrót Ziemi.

          3. Drugi przykład potwierdzający dodatkowy

              obrót Ziemi.

          4. Efekt żyroskopowy Ziemi.

          5. Tezy.

          6. Powstawanie dodatkowego dnia.

          7.Przemieszczanie się godzin rozpoczęcia połu-

              dnia i północy zegarowej na Ziemi.

          8. Wnioski.

                        1. Wstęp.

      W rozważaniu tym odniosę się do wątpliwości jakie pojawiły się po opublikowaniu opracowania ,,Helio-centryzm kosmicznym oszustwem”.

Rozwinę również wątki, których w nim nie uwzględniłem.

                  2. Dodatkowy obrót Ziemi.

     W opracowaniach negujących poprawność Teorii Heliocentrycznej podważyłem jej interpretację powstawania pór roku na Ziemi.

Dla naprawienia tego błędu zaproponowałem dodatkowy obrót planety wokół osi przechodzącej przez jej środek i prostopadłej do ekliptyki Słońca.

Ruch ten odbywałby się z prędkością 360⁰  na rok i byłby skierowany przeciwnie do kierunku ruchu obiegowego Ziemi wokół Słońca i jej ruchu obrotowego wokół własnej osi.

Poważną wadą takiej koncepcji jest jej niezgodność

z obserwacją, ponieważ powinien on być dostrzeżony już w czasach antycznych.

Jest to kolejny dowód grzebiący Heliocentryzm, ponieważ nasz glob zgodnie z tą teorią musi  wykonywać ten dodatkowy ruch, aby zachować stały kierunek pochylenia swojej osi obrotu.

Czytelnicy nie zgodzili się z moją ideą ponieważ uważali, iż ten dodatkowy ruch obrotowy nie musi być wymuszony , lecz wynika on z zasady zachowania momentu pędu obracającej się Ziemi.

Dlatego zaprezentuję poniżej symulację, która jest zgodna z takim poglądem.

     Wszystkie rysunki są widokiem układu słonecznego od strony Kosmosu, patrząc prostopadle w  kierunku      ekliptyki.   

            Rys.1

 ZK^’ – rzut osi Ziemi na płaszczyznę ekliptyki.

 SZ – promień wodzący równy odległości Ziemi od Słoń-

          ca.  

 m – oś przechodząca przez środek Ziemi i prostopadła

           do płaszczyzny ekliptyki.

     Analizę rozpocznę w momencie,  którym kąt pomiędzy promieniem wodzącym a odcinkiem będącym rzutem osi Ziemi na płaszczyznę ekliptyki wynosi 0⁰ .

Na naszej półkuli rozpoczyna się wówczas astronomiczne lato.

Po upływie kwartału nastąpi jesień, kąt pomiędzy dwoma liniami wzrósł do 90⁰.

Ta zmiana wartości kąta jednoznacznie dowodzi, iż Ziemia w odniesieniu do Słońca, musiała obrócić się  o ten właśnie kąt.

Kiedy na planecie zapanuje zima, to wówczas kąt pomiędzy dwoma liniami wzrośnie do 180⁰ .

Wiosnę charakteryzuje kąt wynoszący 270⁰.

Po upływie roku, na Ziemi ponownie zapanuje lato.   

Ziemia w tym czasie wykonała pełny obrót wokół osi prostopadłej do płaszczyzny ekliptyki.

Ruch ten odbywa się w kierunku przeciwnym do kierunku obrotu planety wokół własnej osi jak również do kierunku jej ruchu obiegowego wokół Słońca.

    3. Drugi przykład potwierdzający dodatkowy obrót

                           Ziemi.

 

      Dla kolejnego zademonstrowania dodatkowego ruchu planety posłużę się Rys. 2.

     Prześledźmy przykładowo,  jak zmienia się położenie punktu C w czasie wędrówki Ziemi wokół Słońca.        Zachowujemy oczywiście stałe ukierunkowanie osi Ziemi w przestrzeni, wymuszone przez jej efekt żyroskopowy. 

     Analizę rozpoczynam w momencie kiedy na planecie rozpoczyna się lato.

Punkt C  leży wówczas na linii łączącej środek Ziemi i Słońca, od strony gwiazdy.

W chwili kiedy planeta znajdzie się w miejscu, w którym na jej powierzchni zapanuje astronomiczna jesień, to punkt C przemieści się o 90⁰ w lewą stronę od linii łączącej  oba ciała niebieskie ( patrząc od strony Słońca).

Następna pora, zima również potwierdza ten mechanizm, ponieważ punkt C ponownie znalazł się na linii łączącej oba ciała, lecz nie od strony Słońca.                                  Od gwiazdy oddziela go Ziemia.

Planeta obróciła się o kąt 180⁰  w stosunku do lata.

W astronomicznej wiośnie punkt C znajdzie się po prawej stronie linii łączącej oba ciała niebieskie.

Przemieścił się on o kąt 270⁰ od chwili rozpoczęcia ruchu.

Po upływie roku na Ziemi powtórnie rozpocznie się lato. Punkt C po wykonaniu pełnego obrotu ponownie ustawi się na linii łączącej środki Słońca i Ziemi, od strony Słońca.

     Jak widzimy Ziemia w trakcie rocznego obiegu wokół Słońca wykonała dodatkowy obrót wokół osi prostopadłej do płaszczyzny ekliptyki.

 Ruch ten odbywa się w kierunku przeciwnym do kierunku obiegu Ziemi wokół Słońca, jak również do kierunku jej wirowania wokół własnej osi.

Dla kinematyki układu obojętnym jest, czy ten dodatkowy  ruch jest dynamicznie wymuszony, czy wynika z zasady zachowania momentu pędu wirującej Ziemi.

 Bez jego istnienia niemożliwe jest zachowanie stałego kierunku pochylenia osi Ziemi względem Gwiazdy Polarnej, jak również wyjaśnienie zjawiska powstawania pór roku na Ziemi.

Takie podejście jest jednak niezgodne z obserwacjami astronomicznymi, które nigdy nie potwierdziły jego występowania.

W naukach ścisłych istnieje prymat obserwacji i doświa-dczenia nad teorią.

                 4. Efekt żyroskopowy Ziemi.

      Efekt ten zupełnie pominąłem w dowodzeniu błędności pór roku na Ziemi.  Pojawił się on trakcie dyskusji

nad jej dodatkowym obrotem.

     Podczas analizowania mechaniki efektu żyroskopowego Ziemi doszedłem do wniosku, iż jest to zjawisko na tyle złożone, iż spory z jego interpretacją można by toczyć  w nieskończoność.

Postanowiłem wówczas zaakceptować jego charakter i przeanalizować zjawiska fizyczne, które są skutkiem jego działania.

                                5.Tezy.

 1. Podczas ruchu obiegowego Ziemi wokół Słońca, z powodu występowania efektu żyroskopowego pojawia się w ciągu roku dodatkowy dzień na jej powierzchni.

 2. Zjawisko żyroskopowe Ziemi skutkuje przemieszczaniem się po jej powierzchni zmiany rozpoczęcia godzin południa i północy zegarowej. Zakres tych zmian wynosi 24 godziny w ciągu roku.

     Oba wymienione powyżej zjawiska powinny występować w przypadku stałego pochylenia osi obrotu planety w stałym kierunku.

Nie istnieją jednak żadne astronomiczne obserwacje, które potwierdziłyby zjawiska, które przepisałem efektowi żyroskopowemu Ziemi, a to potwierdza, iż Teoria Heliocentryczna jest nieudolnym projektem uczonych.

          6. Powstawanie dodatkowego dnia.

          Powstawanie dodatkowego dnia na Ziemi przea-nalizuję za pomocą prostego szkicu. Osoby, które opanowały w dostatecznym stopniu animację komputerową, mogą zobrazować sobie to zjawisko na stosownym filmie.

     Rok na naszej planecie trwa 365,2422 dni. Dla tej wartości wylicza się prędkość obwodową Ziemi wokół Słońca,  jak również jej odległość  od niego.

Liczba dni wynika z liczby obrotów planety wokół własnej osi, w czasie jaki potrzebny jest  do  pełnego okrążenia  gwiazdy.

Ponieważ liczba dób nie jest całkowita, to jej końcówkę

sumuje się przez 4 lata, w wyniku czego powstaje dodatkowy dzień, który dodaje się do kalendarza. Rok taki nazywa się przestępnym, a dodatkowy dzień wlicza się do miesiąca lutego.

     Celem tego opracowania nie jest jednak ten dodatkowy dzień wynikający z reformy kalendarza, lecz zupełnie inny, spowodowany względnym ruchem planety wokół gwiazdy.

                   Rys. 2

       ABCD – stałe punkty na obwodzie Ziemi.

      m – oś przechodząca przez środek Ziemi i prostopa-

              dła do płaszczyzny ekliptyki.

Przyjmuję również, iż pomiędzy kolejnymi porami roku upływa pełna liczba dni.

Dzięki takiemu założeniu, o tej samej godzinie, ustawienie powierzchni planety wobec Słońca jest identyczne, w ciągu całego roku.

W tej konfiguracji analizowany jest wyłącznie obrót Ziemi wokół osi prostopadłej do płaszczyzny ekliptyki.

     Dla odmiany ,rozważanie  rozpocznę w chwili kiedy rozpoczyna się zima.

Promienie słoneczne oświetlają wówczas powierzchnię opisaną literami DAB. Na tej części panuje dzień.

Fragment ograniczony literami DCB jest pogrążony w nocnych ciemnościach.

Stan taki jest zgodny z rzeczywistością.

W momencie zrównania się długości dnia i nocy na Ziemi zapanuje kalendarzowa wiosna.

Część kuli zawarta pomiędzy literami ADC jest dniem, a fragment opisany literami ABC nocą.

Ponieważ pomiędzy obydwoma położeniami upłynęła pełna liczba dni to są one identycznie ustawione względem Słońca.

Można jednak bez trudu spostrzec, iż część oświetlona oraz zaciemniona przesunęły się w stosunku początkowego ustawienia o kąt 90⁰.

W świecie realnym obowiązuje jednak wersja, iż dzień

obowiązuje w części DAB, a noc w DCB.

Kolejna zmiana w oświetleniu i zaciemnieniu planety jest dostrzegalna w momencie rozpoczęcia się lata.

Część  oświetlona to DCB, a zaciemniona DAB.

W tym przypadku przesunięcie wynosiło 180⁰ w odnie-sieniu do zimy.

W naszej rzeczywistości dzień w dalszym ciągu panuje na obszarze DAB, a noc DCB.

Kolejne zrównanie dnia i nocy zwiastuje rozpoczęcie jesieni.

Fragmentem, gdzie trwa dzień, jest ABC, a tym pogrążonym w ciemnościach ADC.

Jest to kolejna niezgodność z powszechnym odczuciem,

gdyż dzień rozjaśnia fragment planety  DAB, a noc zaciemnia jej część opisaną literami DCB.

Wartość ich przemieszczenia w stosunku do zimy zwiększyła się do 270⁰. 

Kiedy Ziemia dokona pełnego obiegu wokół Słońca to powróci do położenia początkowego.

W stosunku do początku dzień i noc  przesunęły się o 360⁰ i powróciły do stanu pierwotnego..

Dzień DAB, noc DCB.

Kierunek tej wędrówki dnia i nocy po powierzchni planety jest zgodny z jej kierunkiem obiegu wokół gwiazdy,

jak również z kierunkiem jej wirowania wokół osi Ziemi.

Rozkład jasności i ciemności nie jednak zgodny z tym, który powstaje w trakcie obrotu globu wokół własnej osi. Jest on przesunięty w stosunku do niego o kąt 23,5⁰.

     Kiedy spoglądam na tą prostą symulację, to nasuwa mi się jednoznaczny wniosek, iż liczba dni jakiej Ziemia obiega Słońce nie jest wcale taka oczywista.

Wynosi ona 365,2422 dni, lecz do jej wyliczenia bierze się pod uwagę jedynie tylko te dni i noce, które wynikają jedynie z jej ruchu obrotowego wokół własnej osi.

A skoro żyjemy w świecie, który tak wspaniale opisał nasz wielki rodak Mikołaj Kopernik, a potwierdziło ten fakt wielu znamienitych uczonych, to powinniśmy jednak uwzględnić ten dodatkowy dzień w naszych rachubach.

Nie chcąc uchodzić za człowieka małostkowego to tylko zasugeruję niepodważalne obserwacje naszej planety z przestrzeni kosmicznej.

Są one oczywiście zgodne we wszystkich odniesieniach  z Teorią Heliocentryczną.

To jest dopiero paradoks. Na jego tle wszelkie paradoksy, które odkrył inny niezwykły uczony Albert Einstein,

są bez znaczenia.

Uwzględnienie tego dodatkowego dnia powinno skutkować przynajmniej korektą odległości Ziemi od Słońca, jak również zmianą czasu jej pełnego obrotu wokół gwiazdy.

     7.Przemieszczanie się godzin rozpoczęcia południa

                  i północy zegarowej na Ziemi.

     Wydaje mi się, że najciekawszym zjawiskiem jakie

powinno zaistnieć na Ziemi w przypadku obowiązywania Teorii Heliocentrycznej,  byłby chaos spowodowany brakiem ustalonych godzin południa i północy zegarowej na planecie.

Nie oznacza to, iż nie było by takiego pojęcia jak Słońce w zenicie. Ono by istniało, lecz nie występowałoby w połowie doby zegarowej lecz w jej dowolnej godzinie, zależnej od  pozycji planety względem Słońca.    Identyczna zależność obowiązywałaby dla północy nocnej.

                 Rys. 3

      6,12,18,24 – godziny zegarowe

      Dla uzasadnienia mojej tezy posłużę się kolejnym szkicem.

Przyjmuję, że Ziemia pomiędzy kolejnymi porami roku wykonuje pełną liczbę obrotów wokół własnej osi.

Dzięki takiemu założeniu jej ustawienie w przestrzeni będzie zgodne w każdym przypadku z położeniem początkowym.

     Roczną wędrówkę wokół Słońca rozpocznę od momentu rozpoczęcia się zimy na półkuli północnej.

W tym przypadku południe przypada o godzinie 12 w dzień, a północ o godzinie 24 w nocy.

Jest to stan naturalny.

Znacznie ciekawiej dzieje się w momencie, gdy na Ziemi zapanuje astronomiczna wiosna.

Południe przesunęło się na godzinę 6 rano a północ ze-garowa nastąpi o godzinie 18 po południu.

Najpoważniejsza zmiana dokona się jednak w czasie, kiedy na planecie rozpocznie się astronomiczne lato.

Południe przypadnie na godzinę 24 w nocy, a północ rozpocznie się o godzinie 12 w dzień.

Taka astronomiczna inwersja.

Jesienią wszystko zacznie powoli powracać do normy, ponieważ południe cofnie się do godziny 18, a północ wybiją zegary o godzinie 6 rano.

Po upływie kolejnego kwartału, czyli w ziemie, zjawiska  powrócą do stanu nam bliskiego.

Najwyższe położenie na nieboskłonie Słońce zajmie o godzinie 12 w dzień, a godzina duchów rozpocznie się

o 24 w nocy.

     Zjawiska, które zaproponowałem wcale nie pochodzą z jakiegoś koszmaru sennego, lecz są jedynie naturalną konsekwencją obowiązywania w naszym świecie

Teorii Heliocentrycznej Mikołaja Kopernika.

                         8. Wnioski.

1. Najpoważniejszą refleksją jaka mi się nasunęła jest smutek z ogromnej nędzy intelektualnej  rodzaju ludzkiego.

2. Przez tyle tysięcy lat nie odkryto prawdy astronomicznej o naszym świecie i Wszechświecie.

3. Jak interpretowano powstawanie pór roku na Ziemi w Heliocentryźmie, w czasach, kiedy jeszcze nic nie wiedziano o zjawisku żyroskopowym?

4. Wykorzystanie zjawiska żyroskopowego do uzasadnienia utrzymania stałego kierunku osi Ziemi skutkuje powstaniem dwóch zjawisk astronomicznych, które nie są obserwowane w rzeczywistości.

5. Pierwszym jest powstanie dodatkowego dnia w ciągu roku.

Nikt jak na razie nie dołączył tego dnia do kalendarza, ani nie zmienił wielu wielkości fizycznych powiązanych z tym zjawiskiem.

6. Drugim jest permanentna zmiana godzin południa i północy zegarowej.

Ich poprawny czas obowiązywałby jedynie w chwili rozpoczęcia się zimy.

7. Bardzo interesującym zagadnieniem z pogranicza fizyki  i psychologii społecznej jest łatwość z jaką uczone gremia wmówiły zainteresowanym nauką, iż Ziemia może generować efekt żyroskopowy.

8. Teoria Heliocentryczna w dalszym ciągu nie potrafi poprawnie wyjaśnić powstawania pór roku na Ziemi.

9. Konsekwentnie zmierzamy do zastąpienia Teorii Heliocentrycznej Teorią Niebocentryczną.